Ton schrijft: Duurzaamheid

Door Ton Geerts

We gaan van het gas af. Waarschijnlijk vertel ik daarmee weinig nieuws. En toch is dat best een ding als je er over nadenkt. Ik neem u graag mee in de overtuiging dat de enige zekerheid die we hebben is dat er geen zekerheden zijn.

- promotie -

Van kolen naar gas

Net na de tweede wereldoorlog in 1948 werd in Drenthe voor het eerst aardgas gevonden in de Nederlandse bodem. Ruim 10 jaar later ontdekten we in Groningen een gasbel die één van de grootste van de wereld blijkt te zijn. En dan gaat het snel. In heel Nederland wordt een gasnet aangelegd. De kolenkachels verdwijnen en de gashaarden verschijnen. Als je kolenman van beroep was, dan zag je je klantenkring als sneeuw voor de zon verdwijnen en moest je noodgedwongen op zoek naar ander werk. Datzelfde geldt voor de mensen in Limburg die in de kolenmijnen werkten. Maar ondertussen zitten we er in de huishoudens comfortabel en warmpjes bij.

Van gas naar goud

Die gasbel heeft Nederland geen windeieren gelegd! Jaarlijks leverde het gas de overheid 10-15 miljard euro op. Een bedrag waar ik zo niet echt een gevoel bij heb, los van dat het ongelofelijk veel is. Misschien een kleine vergelijking: er is in Europa voor 1 jaar gasinkomsten aan oude munten achter gebleven bij de overgang naar de euro. Inmiddels te laat om nog in te leveren, maar ik kom vast ook nog wel ergens een briefje van 25 gulden tegen. Als je er goud voor zou kopen tegen de huidige goudprijs zou je 555.555kg (555 ton) 14-karaats goud kunnen kopen. Nog steeds enorme bedragen. Voor de overheid leverde het gas twee keer zoveel op als de wegenbelasting van alle auto’s samen. Dat geeft een beetje idee.

Van goud naar CO2

In onze honger naar gas zijn we naast de bel in Groningen op zoek gegaan naar meer bodemschatten en die hebben we gevonden. Ook op zee liggen veel gasvelden en het loont om dat gas op te pompen. In totaal zijn er zo’n 420 gasvelden gevonden waarvan er 250 in gebruik genomen zijn. Nederland is de grootste aardgasproducent van de Europese Unie. Er is berekend dat er voldoende gas in de bodem zit om tot 2050 te kunnen verbranden. Maar, bij het verbranden van gas blijft er CO2 over. En laat dat nu precies de oorzaak zijn van de opwarming van de aarde.

Hoe nu verder?

Eigenlijk hebben we dus geïnvesteerd in een systeem waarmee we onze eigen leefomgeving kapotmaken in plaats van verrijken. Ik ben geen klimaatactivist, maar dit kan toch niet de bedoeling zijn? Als gas niet de oplossing is, wat is dat dan wel? Volgens mij hebben we die nog niet echt gevonden. Het is veel eenvoudiger te weten wat je niet (meer) wil, dan het is om een goed alternatief te hebben. Zonder de oplossing te weten ben ik ervan overtuigd dat we deze dichtbij huis moeten zoeken; letterlijk. We willen als het kan de wereld voor onze kinderen beter achterlaten. Tot dit moment is de winter van dit jaar een milde variant, maar of dat nu een geluk is dat we minder gas verbruiken, of een slecht teken dat de aarde meer opwarmt dan we denken, dat is voorlopig de zekerheid van onzekerheid.

[Deze bijdrage is verschenen in De Stempel van 2 februari 2022]